นักปั้นชาวเชียงใหม่ กับประสบการณ์ใหม่ในเกาหลี ตอนที่2

By mintra - มิถุนายน 20, 2562




วันที่ 2 พฤศจิกายน 2018 ผมอยู่ที่มหาวิทยาลัยทงอี (Dong-eui University)
เมืองปูซาน ประเทศเกาลีใต้  ในฐานะแขกรับเชิญร่วมเข้าบรรยายให้กับนักศึกษา

“อยู่กับวัยรุ่น .... จะทำตัวเป็นลุงได้ยังไง”

สองคำถามที่สุดคมคายที่นักศึกษาถามผม

คำถามที่หนึ่ง

เริ่มต้นจากสาวน้อยมาดเท่ห์คนหนึ่ง เธอสวมเสื้อหนังสีดำ นั่งกลางห้องบรรยาย  เธอถามผมว่า

หากเรายังรู้สึกว่าสิ่งที่ทำอยู่ยังไม่ไช่ เราควรจะค้นหามันต่อไปใช่หรือไม่ แล้วถ้ามันไม่เจอหล่ะ?”

ลองสังเกตุตัวเองดีๆ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ล้วนแต่มีความเชื่อมโยงกับอดีตทั้งนั้น อยากให้น้องๆตั้งใจฝึกฝนให้เวลากับสิ่งที่สนใจ เรียนรู้สิ่งใหม่ๆไปเรื่อยๆ มันไม่มีอะไรเป็นที่สุดหรอกครับ หากเราทำสิ่งที่ไฝ่ฝันได้ เราจะอยากทำในสิ่งที่ใหญ่ขึ้น หรือละเอียดขึ้นอีก
แต่ความสำเร็จต้องการเวลาและความใส่ใจ อย่ามองที่เป้าหมายจนหลงลืมช่วงเวลาดีระหว่างทางนั่นคือความสุขที่ได้รับอย่างไม่ได้วางแผนไว้แต่แรก เพื่อน ความสนุกสนาน เสียงหัวเราะ ความผิดพลาด ความบังเอิน และระหว่างทางนั่นเอง อาจพาให้น้องๆประสบสิ่งที่เหนือความคาดหวัง  ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆนะ พี่เองก็ยังคงต้องศึกษาต่อไป ตามประสบการณ์ ตามสังคมที่เปลี่ยนไป ตามความสนใจ ตามวัย



คำถามที่สอง 

นศ.ยกมือแย่งกันถามเช่นเคย ผมจำเป็นต้องเลือก แม้เลือกยาก หนุ่มเสื้อโค้ทสีน้ำตาลแถวบนสุดได้รับสิทธิ์นั้น

 ในขณะที่คุณทำงาน คุณสเก็ตแบบก่อนแล้วถึงจะทำใช่มั้ย แล้วหากว่ามันไม่เป็นไปตามแบบ คุณเสียใจ หรือ ทิ้งมัน หรือทำยังไง?”

ตั้งสติให้ดีนะก่อนจะตอบคำถาม Generation ที่ถูกปลูกฝังให้ตั้งเป้าหมายคือความสำเร็จ สำเร็จ และ สำเร็จ

ผมชอบวาดสเก็ต ผมมีสมุดสเก็ตเล่มหนาติดตัวตลอดในกระเป๋า แต่เวลาผมปั้น มันไม่เคยเหมือนแบบสเก็ตเลย บ่อยๆที่มีสเก็ตกางอยู่บนโต๊ะปั้นแต่พอปั้นได้สักครึ่งหนึ่งผมก็เปลี่ยนมันกลางคัน เมื่อเราหมุนแป้นหมุนไปเรื่อยๆ เล็งรูปทรงเป็นสามมิติ เส้นสายที่เปลี่ยนไป บวกกับอารมณ์ความคิดในเวลานั้น เสียงนกรอบข้าง ความชื้นของดิน เพลงที่ฟังอยู่ หรือ มันเป็นไปได้ที่เป็นเส้นสายเดิมที่เคยวาดไว้เมื่อนานแล้วโผล่ขึ้นมาในหัว เวลามันประจวบเหมาะ ผลงานที่ออกมาจึงไม่เคยเป็นไปตามแบบที่สเก็ตก็ได้

แต่ผมถนัดที่จะขึ้นรูปทรงผลงานโดยการปล่อยอารมณ์ ความคิด กับมือไปเรื่อยๆมากกว่า ให้รูปแบบ ลวดลาย ไอเดียผุดขึ้นมาขณะที่เราลงมือทำ การแก้ไขปัญหาเรื่องอากาศ ความชื้น ความร้อน ก็มีผลเช่นกันกับผลงานที่ถ่ายทอดออกมา
ความจำเป็นเรื่องการกำหนดขนาดชิ้นงานให้จบในปริมาตรความจุของเตาเผา ก็เป็นส่วนหนึ่งในการตัดสินใจในการจบผลงานแต่ละชิ้น นั่นคือองค์ประกอบของชิ้นงานทั้งหมด

การทำงานแบบนี้อาจใด้งานที่ดั่งใจอย่างสมบูรณ์ หรือเวลานั้นเราอาจจะไม่พึงพอที่สุด แต่ผมไม่เคยทุบมันทิ้งแล้วทำใหม่ เพื่อพยายามให้ได้งานที่พึงพอใจตามแบบเลย ผมรักมันทุกชิ้น และเก็บมันไว้ พอผมกลับมาดูอีกครั้ง ผมกลับชอบมันมากเสียด้วยซ้ำ เพราะมันบอกเรื่องราวขณะเวลานั้นของเรา มันมีส่วนบันทึกภายใจจิตใจของเรา

ขอแนะนำว่า ภาพทุกภาพที่วาด งานทุกชิ้นที่ปั้น หรือเพลงที่แต่ง อย่าขยำมันทิ้งเพราะไม่พอใจที่มันไม่ตรงใจขณะเวลานั้น เชื่อผมนะ คุณจะรักมันเมื่อถึงเวลาของมัน เพราะทุกๆชิ้นมันผ่านมือและจิตภายในของคุณ

ขอให้ทุกคนมีความสุขในทุกๆวันนะครับ

ผมตอบน้องไปอย่างนั้น ผมเห็นเกือบทั้งห้องพยักหน้า ขณะที่ผมพูด พร้อมเสียงปรบมือทั้งห้อง.....ผมปลื้มใจนะครับ 🙂

ต้องขอบคุณ Joice พี่สาวชาวเกาหลีของผม ที่ช่วยแปลภาษาได้อย่างลึกซึ้งและสนุกสนาน เธอเก่งมาก เธอเป็นนักเขียน นักแปล นักวาดภาพ เธอน่ารักที่สุด เธอรักเมืองไทย และรักเชียงใหม่มากๆ
ขอบคุณ Seoyon Mun มากมายที่ช่วยเป็นผู้จัดการเชิญให้ผมได้รับโอกาสดีๆ เป็นนักพูดหน้าใหม่ เป็นอีกงานที่แฮ้ปปี้สุดๆ

หวังว่าจะได้มาอีกครับ 🙂 🙂


  • Share:

You Might Also Like

0 ความคิดเห็น